Kanuni Sultan Süleyman'ın 1520 yılında Osmanlı tahtına çıkışı, yalnızca bir hükümdar değişimi değil, imparatorluğun yükseliş dönemini şekillendiren önemli bir dönüm noktasıydı.
İstanbul'un fethiyle başlayan Osmanlı yükseliş dönemi, yaklaşık bir buçuk asır boyunca devletin siyasi, askerî ve kurumsal yapısını kökten değiştirdi. Fatih Sultan Mehmed'in merkezi yönetim anlayışı, II. Bayezid'in istikrar politikaları, Yavuz Sultan Selim'in doğu seferleri ve Kanuni Sultan Süleyman dönemindeki büyük fetihler, Osmanlı'yı üç kıtaya yayılan küresel bir imparatorluğa dönüştürdü. Bu yazıda 1453–1579 arasındaki yükseliş süreci bütün yönleriyle ele alınırken, dönemin en önemli olaylarına da genel bir bakış sunulmaktadır.
1555 Amasya Antlaşması, Osmanlı-Safevi savaşlarına ara vererek Mezopotamya’da istikrar sağladı. Bu antlaşma, bölgenin siyasi ve dini yapısını dengeledi.
1535’te Bağdat, Osmanlı vilayet sistemine entegre edilerek garnizonlarla güçlendirildi. Bu süreç, Mezopotamya’nın siyasi, dini ve ekonomik yapısını dönüştürdü.
1534 Irakeyn Seferi, Kanuni Sultan Süleyman’ın Bağdat’ı fethederek Mezopotamya’yı Osmanlı’ya bağladığı zaferdir. Bu sefer, bölgenin siyasi, dini ve ekonomik yapısını dönüştürdü.