Osmanlı-Bizans Antlaşması (1420): Geçici Barışın Tarihsel Arka Planı ve Sonuçları

Osmanlı Devleti ile Bizans İmparatorluğu arasındaki ilişkiler, yüzyıllar boyunca yalnızca savaşlardan ibaret değildi. Anadolu ve Balkanlar’daki güç dengesi sürekli değişirken taraflar zaman zaman diplomasiye yönelmek zorunda kaldı. Tarih kitaplarında büyük kuşatmalar, fetihler ve meydan savaşları daha fazla öne çıksa da, bu sürecin görünmeyen yüzünde imzalanan antlaşmalar en az ordular kadar belirleyici oldu. Bunlardan biri de 1420 yılı dolaylarında şekillenen ve kaynaklarda farklı biçimlerde değerlendirilen Osmanlı-Bizans geçici barış düzenlemeleridir.

Bu dönem, iki devletin de birbirini tamamen ortadan kaldırabilecek güce henüz ulaşamadığı, buna karşılık uzun süreli çatışmaların her iki taraf için de ciddi maliyetler oluşturduğu bir zaman dilimine karşılık gelir. Bazı araştırmacılara göre 1420 yılı civarında kurulan diplomatik denge, yaklaşan büyük hesaplaşmanın yalnızca ertelenmesini sağlamış; bazı araştırmacılara göre ise bu süreç hem Osmanlı hem de Bizans açısından zorunlu bir nefes alma dönemi oluşturmuştur.

Bugünden geriye bakıldığında şu soru dikkat çekicidir: Tarihin akışını değiştiren yalnızca kazanılan savaşlar mıydı, yoksa savaşların arasında kurulan kırılgan barışlar mı daha kalıcı sonuçlar doğurdu?

Yıldırım Bayezid Sonrası Düzen Arayışı

1402 yılında Ankara Savaşı’nın ardından Osmanlı Devleti uzun süre devam eden Fetret Devri’ne girdi. Merkezi otoritenin zayıflaması yalnızca Osmanlı siyasetini değil, Balkanlar ve Anadolu’daki tüm güç dengelerini etkiledi.

Bizans İmparatorluğu bu gelişmeyi dikkatle takip etti. Daha önce Osmanlı baskısı altında kalan Konstantinopolis, Osmanlı hanedanı içerisindeki mücadelelerden diplomatik avantaj elde etmeye çalıştı. İmparatorluk, kimi zaman farklı şehzadeleri destekleyerek Osmanlı iç siyasetinde etkili olmayı hedefledi.

1413 yılında I. Mehmed’in hükümdarlığı kesin biçimde sağlamlaştırmasıyla birlikte Osmanlı Devleti yeniden merkezi bir yapıya kavuşmaya başladı. Bu gelişme Bizans açısından yeni bir dönemin başlangıcı anlamına geliyordu. Çünkü artık karşılarında parçalanmış bir beylikler topluluğu değil, yeniden toparlanan güçlü bir devlet bulunuyordu.

Ancak Osmanlı yönetimi de doğrudan Konstantinopolis üzerine yoğunlaşacak durumda değildi. Anadolu’da eski beyliklerin yeniden kontrol altına alınması, Balkanlarda otoritenin güçlendirilmesi ve ekonomik düzenin yeniden kurulması öncelik taşıyordu.

Bu nedenle diplomasi, askeri stratejinin doğal bir tamamlayıcısı hâline geldi.

15. Yüzyılın Başında Bizans’ın Değişen Politikası

Bizans İmparatorluğu artık eski askeri kapasitesinden oldukça uzaktı. Konstantinopolis güçlü surlarını koruyor olsa da, imparatorluğun ekonomik kaynakları daralmıştı. Nüfus azalmış, taşradaki hâkimiyet büyük ölçüde kaybedilmişti.

Buna rağmen Bizans diplomasisi etkisini tamamen yitirmemişti.

İmparator II. Manuel Palaiologos, Avrupa devletleriyle ilişkilerini güçlendirmeye çalışırken aynı zamanda Osmanlılarla doğrudan çatışmayı mümkün olduğunca ertelemeye çalışıyordu. Çünkü uzun süreli bir savaşın Konstantinopolis için ağır sonuçlar doğurabileceği açıktı.

Bazı tarihçilere göre Bizans’ın temel stratejisi zaman kazanmaktı. Avrupa’dan gelebilecek olası askerî yardım umut edilirken Osmanlılarla geçici uzlaşmalar tercih ediliyordu.

Alternatif bir bakış açısı ise Bizans yönetiminin yalnızca yardım bekleyen pasif bir aktör olmadığını, mevcut diplomatik araçlarını oldukça etkin kullandığını savunmaktadır. Bu görüşe göre Bizans, sınırlı askerî gücünü diplomatik esneklikle dengelemeye çalışmıştır.

Osmanlı Devleti Neden Barışı Tercih Etti?

Osmanlı yönetiminin geçici barış arayışını yalnızca Bizans’ın talepleriyle açıklamak eksik kalır.

I. Mehmed döneminde devlet yeniden inşa sürecindeydi. Anadolu’daki Türkmen beylikleriyle ilişkilerin düzenlenmesi, Balkanlardaki Osmanlı idaresinin güçlendirilmesi ve mali sistemin yeniden işler hâle getirilmesi ciddi kaynak gerektiriyordu.

Bu nedenle Konstantinopolis’e karşı büyük ölçekli bir askerî harekâtın ertelenmesi rasyonel bir tercih olarak görülebilir.

Osmanlı diplomasisinin temel amacı, Bizans’ı tamamen ortadan kaldırmaktan çok onun dış politikada tehdit oluşturmasını engellemekti. Vergi yükümlülükleri, taraflar arasındaki siyasi temaslar ve karşılıklı taahhütler bu hedef doğrultusunda şekillendi.

Bazı araştırmacılar, Osmanlı yönetiminin Bizans’ı kontrollü biçimde varlığını sürdüren bir tampon devlet olarak değerlendirdiğini ileri sürmektedir. Bu yorum kesin kabul görmese de dönemin güç dengeleri açısından tartışılmaya devam etmektedir.

1420 Dolaylarında Oluşan Geçici Barış Düzeni

1420 yılına gelindiğinde taraflar arasındaki ilişkiler büyük ölçüde diplomatik dengeler üzerine kurulmuştu. Kaynaklarda bu döneme ilişkin bilgiler farklı ayrıntılar içerse de genel çerçevede karşılıklı çatışmaların sınırlandırıldığı, mevcut statünün korunmasına yönelik bir anlayışın hâkim olduğu görülmektedir.

Bizans’ın Osmanlı karşıtı ittifaklara açık destek vermemesi önemli beklentilerden biri olarak öne çıkıyordu.

Osmanlı tarafı ise Konstantinopolis’e yönelik kapsamlı askerî harekâtı kısa vadede gündeminin ön sıralarına taşımadı.

Bu süreç kesin ve kalıcı bir barıştan çok, karşılıklı çıkarların geçici biçimde dengelendiği diplomatik bir dönem olarak değerlendirilebilir.

Nitekim birkaç yıl sonra yaşanacak gelişmeler bu kırılgan dengenin uzun ömürlü olmayacağını gösterecekti.

Diplomasi Sarayların Sessiz Mücadelesiydi

15. yüzyıl diplomasisi yalnızca yazılı antlaşmalardan oluşmuyordu. Elçiler, hediyeler, evlilik teklifleri, ticari ayrıcalıklar ve dini temsilciler de devletler arasındaki müzakerelerin önemli parçalarıydı.

Konstantinopolis’e gönderilen Osmanlı elçileri kadar Bizans temsilcileri de Edirne’de yoğun diplomatik faaliyet yürütüyordu. Taraflar birbirlerinin askerî hazırlıklarını, ekonomik durumlarını ve siyasi gelişmelerini yakından izliyordu.

Bugünün uluslararası ilişkiler anlayışına benzer şekilde, dönemin yöneticileri de yalnızca savaş meydanlarında değil, müzakere masalarında da üstünlük sağlamaya çalışıyordu.

Bu nedenle 1420 dolaylarındaki geçici barış yalnızca silahların susması anlamına gelmiyordu. Aynı zamanda iki devletin birbirini dikkatle gözlemlediği, yeni stratejiler geliştirdiği ve gelecekte yaşanacak daha büyük mücadelelere hazırlandığı bir dönemdi.

Bu hazırlık süreci kısa süre sonra Osmanlı tahtına geçecek II. Murad döneminde farklı bir boyut kazanacak; Osmanlı-Bizans ilişkileri yeniden savaş eksenine kayarak Balkanlar ve Konstantinopolis çevresindeki güç mücadelesini daha da derinleştirecekti.

II. Murad’ın Tahta Çıkışı ve Dengelerin Değişmesi

1421 yılı, Osmanlı-Bizans ilişkilerinde yeni bir dönemin başlangıcını temsil eder. I. Mehmed’in vefatının ardından tahta geçen II. Murad, henüz genç bir hükümdardı. Taht değişiklikleri, Orta Çağ siyasetinde çoğu zaman belirsizlik anlamına gelirdi ve Bizans yönetimi de bu gelişmeyi dikkatle izledi.

İmparator II. Manuel Palaiologos ve Bizans sarayındaki bazı çevreler, Osmanlı Devleti’nde yeniden bir iç karışıklık yaşanabileceğini düşündü. Daha önce Fetret Devri sırasında uygulanan siyaset örnek alınarak Osmanlı hanedanı içerisindeki alternatif adayların desteklenmesi fikri yeniden gündeme geldi.

Bu noktada “Mustafa Çelebi” olarak bilinen ve Osmanlı kaynaklarında çoğunlukla “Düzmece Mustafa” adıyla anılan kişi ön plana çıktı. Bizans yönetimi, Mustafa’nın Osmanlı tahtı üzerinde hak iddia etmesini destekleyerek yeni padişah üzerinde baskı kurmayı amaçladı.

Bazı araştırmacılara göre Bizans’ın amacı Osmanlı Devleti’ni parçalamak değildi; daha çok, güçlü bir Osmanlı hükümdarı yerine diplomatik tavizler vermeye daha açık bir yönetim oluşturabilmekti. Alternatif bir bakış açısı ise bu politikanın beklenenden daha büyük sonuçlar doğurduğunu ve iki devlet arasındaki güven ortamını tamamen ortadan kaldırdığını ileri sürmektedir.

Her iki yorum da, 1420 dolaylarında oluşan geçici barış atmosferinin çok kısa sürede dağılmaya başladığını göstermektedir.

Geçici Barışın Kırılma Noktaları

Diplomaside güven, çoğu zaman yazılı maddelerden daha değerlidir. Osmanlı yönetimi açısından Bizans’ın şehzade mücadelelerine yeniden müdahil olması, daha önce kurulan dengelerin ihlali olarak değerlendirildi.

II. Murad, hükümdarlığının ilk döneminde hem iç isyanlarla mücadele etmek hem de devlet otoritesini yeniden sağlamlaştırmak zorundaydı. Mustafa Çelebi’nin hareketi bastırıldıktan sonra Osmanlı yönetiminin Bizans’a bakışı belirgin biçimde değişti.

Artık Konstantinopolis yalnızca sembolik bir başkent değil, gerektiğinde Osmanlı iç siyasetini etkileyebilecek bir diplomatik merkez olarak görülmeye başlanmıştı.

Bu durum, Osmanlı stratejisinde önemli bir dönüşüm yarattı. Daha önce belirli ölçüde sürdürülen denge politikası yerini daha sert bir yaklaşıma bırakmaya başladı.

Bazı tarihçiler, II. Murad’ın sonraki askerî kararlarını yalnızca fetih düşüncesiyle değil, güvenlik kaygısıyla da açıklamaktadır. Çünkü Bizans’ın Osmanlı şehzadelerine sağladığı destek, gelecekte benzer girişimlerin tekrar edebileceği endişesini doğurmuştu.

1422 Konstantinopolis Kuşatmasına Giden Yol

1420 yılı civarında sağlanan geçici barışın uzun ömürlü olmamasının en önemli nedenlerinden biri, tarafların birbirlerine yönelik temel stratejik hedeflerinin değişmemesiydi.

Bizans için Osmanlı ilerleyişini yavaşlatmak hayati önem taşıyordu.

Osmanlı için ise Konstantinopolis’in siyasi etkisini sınırlandırmak giderek daha önemli hâle geliyordu.

Bu nedenle diplomatik uzlaşma, kalıcı bir çözümden çok zaman kazandıran bir araç olarak kaldı.

1422 yılında II. Murad, Konstantinopolis’i kuşatma kararı aldı. Bu kuşatma, daha sonra Fatih Sultan Mehmed döneminde gerçekleşecek 1453 fethinin doğrudan bir provası olarak değerlendirilmese de, Osmanlı kuşatma tekniklerinin gelişimini göstermesi bakımından dikkat çekmektedir.

Şehrin güçlü kara surları, deniz bağlantıları ve savunma hazırlıkları kuşatmanın uzamasına neden oldu.

Ancak Osmanlı ordusunun aynı dönemde Anadolu’da ortaya çıkan yeni isyanlarla ilgilenmek zorunda kalması, kuşatmanın kaldırılmasına yol açtı.

Bazı araştırmacılara göre kuşatmanın başarısız olmasının temel nedeni askerî yetersizlikten çok çok cepheli bir stratejik ortamın ortaya çıkmasıydı.

Antlaşmaların Görünmeyen Mirası

Osmanlı-Bizans ilişkileri incelendiğinde dikkat çeken noktalardan biri, savaşların çoğu zaman antlaşmalarla birbirine bağlanmasıdır.

Bir savaş sona eriyor, ardından diplomatik görüşmeler başlıyor; bu görüşmeler yeni dengeler oluşturuyor ve birkaç yıl sonra başka bir çatışmanın zemini hazırlanıyordu.

1420 dolaylarında şekillenen geçici barış da bu zincirin önemli halkalarından biri olarak değerlendirilebilir.

Bu süreçte taraflar birbirlerinin askerî kapasitesini ölçme fırsatı buldu.

Elçilik heyetleri yalnızca diplomatik mesaj taşımıyor; ticaret yollarını, ekonomik durumu, şehirlerin savunmasını ve siyasi gelişmeleri de gözlemliyordu.

Dolayısıyla antlaşmalar yalnızca barış belgeleri değil, aynı zamanda bilgi toplama süreçlerinin de önemli parçalarıydı.

Modern uluslararası ilişkilerde görülen diplomatik temsilcilik anlayışının erken örneklerinden bazıları bu dönemin uygulamalarında izlenebilir.

Bizans’ın Zaman Kazanma Stratejisi

15. yüzyılın başlarında Bizans İmparatorluğu’nun en önemli hedeflerinden biri varlığını sürdürebilmekti.

Askerî gücü sınırlı olan imparatorluk, diplomasi sayesinde yaşam alanını genişletmeye çalışıyordu.

Batı Avrupa’dan yardım talepleri sürüyor, Papa ile ilişkiler geliştiriliyor, İtalyan şehir devletleriyle ticari bağlantılar korunuyor ve Osmanlılarla mümkün olduğunca kontrollü ilişkiler kuruluyordu.

Bazı araştırmacılar bu siyaseti “erteleme diplomasisi” olarak tanımlamaktadır.

Bu görüşe göre Bizans, kesin bir askerî zafer beklemekten çok, her geçen yılı kendi lehine çevirmeye çalışıyordu.

Alternatif bir değerlendirme ise Avrupa’nın kendi iç sorunları nedeniyle Bizans’ın beklediği desteğin hiçbir zaman tam anlamıyla gerçekleşmediğini, dolayısıyla bu stratejinin uzun vadede sınırlı başarı sağladığını savunmaktadır.

Nitekim sonraki otuz yıl içerisinde Osmanlı Devleti Balkanlar’daki hâkimiyetini daha da güçlendirecek, Bizans ise giderek Konstantinopolis ve çevresiyle sınırlı bir siyasi yapıya dönüşecekti.

Osmanlı Diplomasisinin Olgunlaşma Süreci

Bu dönemde Osmanlı Devleti yalnızca askerî bakımdan değil, diplomatik açıdan da kurumsallaşmaya devam ediyordu.

Elçi gönderme usulleri, müzakere yöntemleri, vergi düzenlemeleri, bağlı devletlerle ilişkiler ve antlaşma uygulamaları giderek daha sistemli bir yapıya kavuştu.

I. Mehmed ve II. Murad dönemleri, Osmanlı dış politikasının şekillenmesinde önemli aşamalardan biri olarak değerlendirilebilir.

Bu gelişmeler ilerleyen yıllarda Sırbistan, Eflak, Bosna, Venedik, Macaristan ve diğer Avrupa devletleriyle yapılacak antlaşmaların da temelini oluşturdu.

Bazı tarihçilere göre Osmanlı Devleti’nin yükselişinde yalnızca askerî başarılar değil, değişen şartlara uyum sağlayabilen diplomatik yaklaşım da belirleyici rol oynadı.

Bu nedenle 1420 yılı civarında tesis edilen geçici barış, kısa ömürlü olmasına rağmen Osmanlı antlaşmalar tarihinin önemli örneklerinden biri olarak değerlendirilmektedir. Kalıcı olmamış olsa bile, iki devletin birbirini daha yakından tanımasına, diplomatik yöntemlerini geliştirmesine ve sonraki siyasi kararlarını şekillendirmesine katkı sağlamıştır.

Bu yönüyle söz konusu barış dönemi, savaşların gölgesinde kalmış olsa da, Osmanlı-Bizans ilişkilerinin anlaşılması açısından dikkate değer bir dönüm noktası niteliği taşımaktadır.

Tarih Yazımında 1420 Geçici Barışının Yeri

Osmanlı-Bizans ilişkileri üzerine çalışan tarihçilerin önemli bir bölümü, 15. yüzyılın ilk çeyreğini keskin çizgilerle ayrılmış savaş ve barış dönemleri olarak değerlendirmekten kaçınır. Bunun temel nedeni, dönemin siyaset anlayışında diplomasi ile askerî mücadelenin birbirini dışlayan unsurlar olmamasıdır. Aynı hükümdarlar, bir yıl elçiler aracılığıyla uzlaşma zemini ararken birkaç yıl sonra ordularını sefere çıkarabiliyordu.

Bu nedenle 1420 yılı dolaylarında kurulan geçici barış, tek başına değerlendirildiğinde eksik kalır. Daha geniş bir kronolojik çerçevede ele alındığında ise Osmanlı Devleti’nin yükseliş sürecinde uyguladığı esnek dış politikanın önemli örneklerinden biri olarak öne çıkar.

Osmanlı kronikleri genellikle devletin siyasî ve askerî başarılarını merkeze alırken, Bizans kaynakları daha çok imparatorluğun ayakta kalma mücadelesini vurgular. Bu farklı bakış açıları, aynı olayların farklı biçimlerde yorumlanmasına yol açmıştır.

Bazı araştırmacılara göre Osmanlı belgeleri, Bizans’ın diplomatik manevralarını olduğundan daha olumsuz göstermektedir. Buna karşılık bazı Bizans kayıtlarının da Osmanlı baskısını hafifletmeye yönelik söylemler içerdiği ileri sürülmektedir. Bu nedenle modern tarihçilik, her iki tarafın kaynaklarını birlikte değerlendirerek daha dengeli sonuçlara ulaşmaya çalışmaktadır.

Osmanlı Antlaşmalar Tarihindeki Önemi

Osmanlı Devleti’nin erken dönem antlaşmaları incelendiğinde dikkat çeken ortak özelliklerden biri, çoğunun belirli bir askerî veya siyasî ihtiyacın ürünü olmasıdır. Kalıcı barış düşüncesinden ziyade, değişen şartlara uyum sağlama amacı ön plandadır.

1420 yılı civarında Bizans ile sürdürülen diplomatik denge de bu anlayışın bir parçası olarak görülebilir. Osmanlı yönetimi, aynı dönemde Anadolu’daki siyasî bütünlüğünü güçlendirmeye, Balkanlar’daki hâkimiyetini pekiştirmeye ve devlet teşkilatını yeniden sağlamlaştırmaya odaklanmıştı. Böyle bir süreçte Bizans cephesinde geçici istikrar sağlanması, stratejik açıdan önemli bir avantaj sunuyordu.

Benzer şekilde Bizans açısından da Osmanlılarla doğrudan ve uzun süreli bir savaştan kaçınmak, sınırlı kaynakların korunmasına katkı sağlıyordu. Bu nedenle tarafların kısa vadeli çıkarları belirli bir noktada kesişmiş, ancak uzun vadeli hedefleri değişmediği için bu denge sürdürülebilir olmamıştır.

Osmanlı antlaşmalar tarihine bakıldığında bu örnek, devletin yalnızca askerî güç kullanarak değil, diplomasi yoluyla da hedeflerine ulaşmaya çalıştığını göstermesi bakımından dikkat çekicidir. İlerleyen dönemlerde Venedik, Macaristan, Lehistan ve Safevî Devleti ile yapılan antlaşmalarda görülecek diplomatik geleneklerin bazı erken izleri bu dönemde seçilebilmektedir.

Alternatif Yorumlar ve Tartışmalı Noktalar

1420 yılına ilişkin diplomatik gelişmeler, tarih yazımında tamamen üzerinde uzlaşılmış bir konu değildir. Özellikle antlaşmanın kapsamı, tarafların yükümlülükleri ve uygulama süresi konusunda farklı değerlendirmeler bulunmaktadır.

Bazı teorilere göre bu süreç tek bir resmî antlaşmadan ziyade, birbirini takip eden diplomatik uzlaşmaların oluşturduğu geçici bir düzeni ifade etmektedir. Bu görüş, dönemin kaynaklarının sınırlı olması ve olayların farklı kroniklerde değişik ayrıntılarla aktarılması nedeniyle gündeme gelmiştir.

Alternatif bir bakış açısı ise “1420 Antlaşması” olarak anılan düzenlemenin, aslında I. Mehmed döneminin son yıllarında şekillenen siyasetin genel adı olduğunu ileri sürmektedir. Bu yaklaşıma göre kesin bir tarih vermekten çok, 1419–1421 arasındaki diplomatik gelişmeleri birlikte değerlendirmek daha sağlıklı olabilir.

Bu tartışmalar, tarih araştırmalarının dinamik yapısını da ortaya koymaktadır. Yeni belge ve kaynakların incelenmesiyle geçmişe ilişkin değerlendirmeler zaman içinde değişebilmekte, farklı yorumlar akademik literatürde birlikte varlığını sürdürebilmektedir.

Diplomasi Bazen Savaşlardan Daha Kalıcı İzler Bırakır

Tarih anlatılarında fetihler ve meydan savaşları daha görünür olsa da, devletlerin uzun ömürlü olmasını sağlayan unsurlardan biri diplomatik esnekliktir. Osmanlı Devleti’nin kuruluşundan yükseliş dönemine uzanan süreçte, gerektiğinde savaşan, gerektiğinde ise müzakere eden bir siyaset anlayışı benimsediği görülmektedir.

1420 yılı dolaylarında Bizans ile sağlanan geçici barış bunun dikkat çekici örneklerinden biridir. Bu uzlaşma, yaklaşık otuz yıl sonra gerçekleşecek İstanbul’un Fethi’ni engellememiştir; ancak iki devlet arasındaki ilişkilerin yalnızca askerî rekabetten ibaret olmadığını göstermiştir.

Diplomatik temaslar sayesinde taraflar birbirlerinin yönetim anlayışını, ekonomik durumunu ve stratejik önceliklerini daha yakından tanıma fırsatı bulmuştur. Bu bilgi birikimi, sonraki yıllarda alınacak siyasî ve askerî kararları da dolaylı biçimde etkilemiştir.

Dolayısıyla 1420 geçici barışı, yalnızca kısa süreli bir ateşkes olarak değerlendirmek yerine, Osmanlı-Bizans ilişkilerinin değişken doğasını yansıtan önemli bir diplomatik örnek olarak görmek daha kapsayıcı bir yaklaşım sunmaktadır.

Son Değerlendirme

Osmanlı-Bizans Antlaşması (1420) olarak anılan geçici barış dönemi, iki devletin de farklı önceliklere sahip olduğu karmaşık bir tarihsel ortamda ortaya çıkmıştır. Osmanlı Devleti, Fetret Devri’nin ardından yeniden güç kazanırken iç düzenini sağlamlaştırmayı hedeflemiş; Bizans İmparatorluğu ise askerî kapasitesinin sınırlılığı nedeniyle diplomatik manevra alanını genişletmeye çalışmıştır.

Bu çıkar dengesi kısa süreli bir uzlaşma doğurmuş, ancak tarafların uzun vadeli hedefleri değişmediği için kalıcı bir barışa dönüşememiştir. II. Murad döneminde yaşanan gelişmeler ve 1422 Konstantinopolis Kuşatması, bu kırılgan dengenin ne kadar hassas olduğunu göstermiştir.

Bugün geriye dönüp bakıldığında, bu antlaşmanın değeri yalnızca süresinde değil, temsil ettiği diplomatik anlayışta aranmalıdır. Osmanlı Devleti’nin yükseliş döneminde antlaşmaların, savaş kadar önemli devlet araçları hâline geldiği; Bizans’ın ise sınırlı imkânlarına rağmen diplomasiyle varlığını uzatmaya çalıştığı görülmektedir.

Bu nedenle 1420 yılı dolaylarında kurulan geçici barış, Osmanlı antlaşmalar tarihi içinde dikkatle incelenmesi gereken halkalardan biridir. Kesin hükümler vermekten kaçınan güncel tarihçilik yaklaşımı da, bu dönemi farklı kaynaklar ve yorumlar ışığında değerlendirmeyi sürdürmektedir.